PIENINY, część pasa skałkowego, w Polsce i Słowacji; ciągną się wąskim pasem na północnym obrzeżu Centralnych Karpat Zachodnich (północny wschód od Tatr). Podzielone zostały na Pieniny Spiskie (zachodnie), Właściwe (środkowe) i Małe (wschodnie) które rozdziela przełomowy odcinek Dunajca. Skaliste wapienne grzbiety nie przekraczają 1000 m.n.p.m. - są równie ostre, jak tatrzańskie turnie.  Najwyższy szczyt Okrąglica w masywie Trzech Koron -  982 m. (doskonały punkt widokowy wznosi się nad dolina Dunajca powyżej 500m. Sokolica - 747m. której zbocza opadają urwiskiem (307m.) ku przełomowej dolinie Dunajca. Nowa Góra, 903 m, Macelak, 857 m, Macelowa Góra, 802 m, a po stronie słowackiej - Holica, 824 m. i inne szczyty porośnięte są gęstymi lasami, które przedzielają piękne łąki i polany pełne rzadkich roślin. Warto tu przyjechać dla spływu niezwykle krętym i wąskim przełomem Dunajca, którego dolina między Sromowcami Niżnymi a Szczawnicą (na dł. 2,5 km w linii prostej) tworzy 7 wielkich zakrętów i ma długość 9 km. Przełom Dunajca jest uznawany za jeden z najpiękniejszych w Europie. Piękne pienińskie widoki dopełniają ruiny średniowiecznych warowni, przydrożnych kapliczek i góralskich zagród.  Pieniny są bardzo dobrze zagospodarowane turystycznie. W kurortach można znaleźć, pensjonaty, hotele, lokale gastronomiczne, a w górach schroniska. Wiele jest tu dobrze przygotowanych szlaków wędrownych i  stoków narciarskich. Bogata i swoista roślinność jest chroniona w Pienińskim Parku Narodowym. W Czorsztynie i Sromowcach Wyżnych zapory wodne na Dunajcu. 

Pieniński Park Narodowy, utworzony 1932 w obecnym województwie małopolskim jako Park Narodowy w Pieninach, a na nowych podstawach prawnych i pod obecną nazwą 1954; powierzchnia 2345 ha, otuliny 2682 ha; pod ochroną ścisłą 518 ha (głównie wschodnie partie Pienin); siedziba dyrekcji i muzeum parku oraz ośrodek dydaktyczny znajduje się w Krościenku. Jest osobliwością przyrodniczą i krajobrazową w skali europejskiej. Rozciąga się na wysokości od ok. 420 m do 982 m n.p.m. (Trzy Korony), przy granicy ze Słowacją (gdzie słowacki park narodowy); obejmuje środkową część Pienin, zbudowaną z utworów wapiennych i piaskowcowo-łupkowych, głównie jurajskich i kredowych. Obszar silnie zróżnicowany geologicznie, posiada swoistą rzeźbę (urwiska, skałki, wąwozy); odznacza się dużą zmiennością warunków mikroklimatycznych. Pasmo Pienin przecina niezwykle malownicza przełomowa dolina Dunajca o długości 9 km; nad wodami rzeki wznoszą się wysokie skalne ściany; potoki, jak: Macelowy, Sobczański, Pieniński, Ociemny; źródła typu wywierzysk. Góry pokrywa las bukowo-jodłowy i świerkowo-jodłowy, zachowały się także fragmenty lasu jaworowego z chronioną paprocią - języcznikiem zwyczajnym w runie; bogata flora z chronionymi gatunków, ponad 1000 gatunków roślin naczyniowych; charakterystyczne są kwieciste łąki (obfitujące w storczyki) i murawy naskalne z seslerią skalną; reliktowe stanowiska sosny zwyczajnej; wiele gatunków roślin rzadkich, jak jałowiec sawina, i endemicznych, jak: złocień Zawadzkiego, mniszek pieniński, pszonak pieniński. Żyją tu ryś i żbik oraz rzadkie gatunki ptaków, np.: puchacz, orlik krzykliwy, orzeł przedni, rzadkie gatunki nietoperzy i owadów. Stanowisko paleobotaniczne (flora kopalna z pliocenu i plejstocenu). (PWN)